Columns

Ook ik angst

ik zit op de metro met enkele collega’s. Plots overvalt me DE gedachte. wat als ik hier een paniekaanval krijg? Het zwarte beest van vroeger vliegt me om de keel en ik krijg het benauwd

Waar het vandaan kwam, geen idee. Misschien door de veel te korte nacht. Misschien door de vele kopjes koffie om die korte nacht te compenseren. Misschien de benauwdheid van die metro. Misschien alles tesamen. Waar het ook vandaan kwam, daar was dat oude gevoel weer, dat gevoel waarvan ik dacht dat het nooit meer zou terugkomen. Maar na jaren van stilte was de confrontatie des te harder.

Mijn zwarte beest en ik, dat is een lange geschiedenis. Angst. Angst om ‘ver’ van huis ‘iets’ te overkomen. Angst voor de angst, vooral. Want ik weet als de angst komt, dan doet een overdosis adrenaline mijn lijf daveren op haar grondvesten. Dan krijg ik het warm en koud tegelijk en slaat mijn ademhaling op hol. Dan wil ik het liefst daar en dan dood gaan om het gevoel te laten stoppen.

Zo ver kwam het gelukkig niet, die dag op de metro. Dankzij mindfulness en yoga weet ik me te concentreren op mijn ademhaling. Dankzij de tips van de psychologen destijds, weet ik dat een ‘worst case’ meestal niet eens zo erg is. Ik kan altijd zeggen dat ik me niet goed voel en me afzonderen op een toilet om weer bij zinnen te komen. Ik weet dat ik de kracht en de ervaring heb om het weer onder controle te krijgen. Ik heb het al die keren op reis ook gekund. Al dan niet met een gigantische telefoonrekening om naar huis te kunnen bellen. Daar waar papa was. Papa die me begreep en die wist hoe hij me kon kalmeren. Ik heb altijd geweigerd om me te laten opsluiten door de angst. Ook al was het vaak met een klein hartje dat ik in de auto of het vliegtuig stapte. Mij zouden ze niet klein krijgen. Mij kregen ze niet kapot.

Maar “wat als ik het niet onder controle krijg?”

De vicieuze cirkel draait en blijft draaien. De angst voor ‘iets’ werd de angst voor de angst. De angst voor de angst werd de angst om de angst niet onder controle te krijgen. Om, omringd door vreemden, plat te gaan. Om te moeten biechten “ik angst”.

Maar daar, die dag op de metro, was een focus op mijn ademhaling al wat ik nodig had. En wat frisse lucht bij het uitstappen. Geen kat die iets gemerkt heeft.

En de aanvaarding. Als er iets is wat ik geleerd heb in al mijn sessies bij de psycholoog, is het wel om het gevoel te aanvaarden. Om me er niet voor te schamen. Om te beseffen dat het echt het einde van de wereld niet is om aan iemand te moeten vertellen dat ik een angstaanval hebt.

Daarom deze post.

Hallo, ik ben Kim en ik heb soms angstaanvallen. Net zoals Lara en zovele anderen. Ik ben er niet trots op, maar ik weiger om me te schamen. Ik ben wie ik ben en mijn angst is een deel van wie ik ben. Take it or leave it.

Aangenaam.

12 Comments

  1. prinses op de kikkererwt

    15 april 2015 at 10:01

    Ik herken het. Gelukkig niet vaak, gek genoeg meestal op het openbaar vervoer (niet weg kunnen triggert). Ook een keer op Antwerpse ring :). Adrenalinestoot en als die over is slapte en misselijkheid all over.
    Fijn dat je dit durft, kan, wil schrijven.

    1. K.To

      15 april 2015 at 10:22

      Ik heb een tijdje enorme angsten gehad wanneer ik op reis was, buiten mijn ‘comfort zone’ zeg maar. Op een plek die je niet kent. Oorspronkelijk met het idee “wat als ik hier ziek wordt/een ongeval heb? Of diegene die met me mee is, en ik dan hier alleen zit, aan mijn lot overgelaten?” Later is het het angst om dat angstgevoel geworden, wat het lastiger maakt omdat je je niet kan ‘wapenen’ (opzoeken waar het dichtstbij zijnde ziekenhuis is, bv)

      1. prinses op de kikkererwt

        15 april 2015 at 10:40

        Ja, dat begrijp ik. Soms heb ik trouwens ook die angst voor ‘wat als ik ziek word’ ofzo. Zeker als ik met mijn kindjes op stap ben. Dan kijk ik rond en fixeer ik me op iemand die er uit ziet alsof ze dan wel zou helpen.

  2. nelevanmalderen

    15 april 2015 at 10:17

    Knap dat je het durft delen! Xxx

    1. K.To

      15 april 2015 at 10:19

      Ik vond het ook sjiek dat Lara het durfde delen op Charliemag, zij is als schrijfster toch een beetje BV. Het heeft me geïnspireerd om er ook mee naar buiten te komen. Want ik weet hoe eenzaam je jezelf kan voelen in zo’n situatie. Het is belangrijk dat mensen die hier ook mee kampen, beseffen dat ze helemaal niet alleen zijn.

      1. nelevanmalderen

        15 april 2015 at 12:11

        Dat klopt! Soms is weten dat je niet alleen staat genoeg om door te gaan…

  3. Kathleen

    10 juni 2015 at 21:28

    Ik had het er laatst nog met iemand over, dat we nooit praten over angst.

    Vorig jaar heb ik -voor het eerst in mijn leven- een echte paniekaanval gehad: ik had een zeer vreemde migraine-aanval, maar ik dacht dat het een hersenbloeding was. Nu wil ik niet dramatisch doen, maar ik dacht dus echt dat ik dood ging :p Het was afschuwelijk intensief, ik heb urenlang de seconden geteld om erdoor te komen, om de angst te overleven. Nog maanden nadien kreeg ik paniekaanvallen, dierf niet meer in de auto (tegen mijn man zeggen “ge moet NU stoppen want ik moet er NU uit”), niet meer in de lift, niet meer in de trein. Had ik nog nooit meegemaakt. Angst is een monster dat u levend opvreet.

    Onlangs ging ik naar een lezing en kwam daar in het midden van een rij klapstoeltjes te zitten (zodat iedereen zou moeten opstaan als ik eruit wou). En daar voelde ik de angst weer opkomen. Toen heb ik gedaan wat jij zo succesvol in de metro hebt toegepast. Dus dat wou ik je even laten weten: ik begrijp helemaal hoe je je voelt en heel erg bedankt om het te delen.

  4. K.To

    15 juni 2015 at 10:31

    bedankt voor je reactie Kathleen. Dat van die rij stoeltjes komt me ook bekend voor!
    Angst is iets wat nooit echt volledig weggaat, denk ik. Ik heb er nu nog zelden last van, maar dit weekend (in Berlijn) was het weer prijs. Gelukkig bestaan daar inderdaad goede technieken voor en weet ik ook van mezelf dat ik die negatieve spiraal kan overwinnen, iets wat vroeger onmogelijk leek.
    Blijkbaar zijn er best veel mensen die dit meemaken, maar inderdaad, er wordt amper over gesproken. Tijd om de taboes te doorbreken!

  5. To all you ladies out there: swipe! | Groene pumps

    29 juli 2015 at 13:02

    […] was hier eerder al openhartig over enkele taboes (remember dees en dees) en ik ga het nu weer doen. Deze keer ga ik zelfs iets van jullie […]

  6. Emmy

    3 december 2015 at 14:53

    Na een jaar van zot veel werken en veel stress kwam bij mij die eerste paniekaanval. Gewoon, plots, zomaar in de auto. Ik ben moeten aan de kant gaan staan want ik was er heilig van overtuigd dat ik een hartaanval aan het krijgen was. En daarna had het monster mij te pakken. Ik was overal bang voor, durfde nog met moeite buitenkomen. Een uitje naar de supermarkt of zelfs stappen tot het einde van mijn straat waren een hels vooruitzicht. Zo vreselijk bang was ik om opnieuw zo’n aanval te krijgen (wat trouwens vaak gebeurde). Gelukkig had ik een goede huisarts en een superlief die mij overtuigden om in therapie te gaan. Ze hebben mij echt over de schreef geholpen, want ik schaamde mij dood. Een aantal mensen uit mijn vriendengroep waren op de hoogte (ik kon toch niet blijven feestjes afbellen, ik had alle excuses al twee keer gebruikt). Ik heb toch wel nog steeds de indruk dat het voor veel mensen een taboe is. Als je zelf nog nooit een paniekaanval hebt gekregen, is het volgens mij heel erg moeilijk om dit te begrijpen.
    Na lang zwoegen ben ik er bovenop gekomen. Ik heb een jaar therapie gevolgd en heb het beest zelf beetje bij beetje verslagen. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht dat het nooit meer beter zou worden. Nu zijn we bijna twee jaar later en kan ik zo zo zo hard genieten van een middagje zorgeloos shoppen :-). Soms komt het beest wel nog even te voorschijn. De trein nemen vind ik nog steeds niet fijn en ook kleine lawaaierige ruimtes met erg veel mensen bezorgen me nog vaak klamme handen. Gelukkig lukt het me dan wel om terug te vallen op alles wat ik in de therapie leerde. Het blijft iets om aan te werken maar ik ben ervan overtuigd dat we sterk genoeg kunnen zijn om de angst in toom te houden. Dankjewel om dit te delen!

    1. K.To

      3 december 2015 at 21:54

      Bedankt om ook jouw verhaal te delen, Emmy! Ik denk dat het belangrijk is voor mensen die nu in de greep van het monster zitten, om verhalen te kunnen lezen van mensen die door het dal en er weer uit zijn gegaan. Echt weg is het nooit, maar het is iets dat je een plaats kan geven in je leven, iets wat levenskwaliteit niet in de weg hoeft te staan.

      Jij had het blijkbaar nog een pak zwaarder te pakken dan ik! Een goed lief is inderdaad een hele stap om er mee om te leren gaan. Ik heb spijtig genoeg ook een periode gekend waarin ik niet kon steunen op de persoon aan mijn zijde. Gelukkig zag ik dat op dat moment ook als een teken dat er relationeel iets niet klopte 😉

      Hoe pak jij het aan wanneer je de angst voelt opkomen?

  7. To all you ladies out there: swipe! – Groene Pumps

    5 januari 2016 at 10:14

    […] was hier eerder al openhartig over enkele taboes (remember dees en dees) en ik ga het nu weer doen. Deze keer ga ik zelfs iets van jullie […]

Leave a Reply