Kinders

Invidia: Gimme the patience #ouderzonden

Ik kijk ze soms verzuchtend na, moeders (en vaders) die compleet zen lijken te blijven temidden van een kinders strijdtoneel. Die eens lachen met volgekleurde muren en rondvliegende spaghetti. Die verjaardagsfeestjes met de ganse klas kunnen organiseren alsof ze nooit iets anders gedaan hebben.

Maar vooral… die stoïcijns kalm kunnen blijven bij de absurde discussies, oeverloze argumenten en krokodillentranen. Die gewoon kalm blijven en verder de patatten schillen. Die eens liefdevol kijken naar de compleet losgeslagen kleuter in de winkelgang. Die na een avondritueel nog fut hebben om werk te verzetten naast twee (eindelijk) stille babyfoons.

Ik vraag me af hoe ze het doen. En of ik dat ook kan leren. Want soms dat flip ik. Dan roep ik. En dreig ik. En vraag ik me af waarom ik in godsnaam een vierjarige niet eens in de hand lijk te hebben. En hoe dat dan verder moet. Later. Wanneer ze groter is. Wanneer ze pubert.

Zeg me dat het te leren is. Of te kopen. Of te stelen.

Of dat jij gewoon perfect weet hoe ik dat kan bekomen. Hieronder in de comments. Please.

2 Comments

  1. Joni

    26 februari 2018 at 22:08

    Dat puberen.. daar denk ik ook soms al eens aan ja

  2. Goofball

    1 maart 2018 at 15:58

    Goh die ouders die op dat moment het grootste geduld tonen wanneer jij kijkt, verliezen vast ’s anderendaags ook wel hun kalmte eens. Alle ouders zijn ook gewoon maar mensen eh. en wie weet ben jij eens op stap met je kinderen, loopt alles goed en ben jij je nergens van bewust en merk je niet dat andere ouders jou op dat moment ook met wat afgunst bekijken. Vast wel.

Leave a Reply