Kinders

Over de salto van Ukkie en ontbijt op (een ziekenhuis)bed

Maandagavond. De dag voordien hadden we officieel de Peter gevraagd, die avond zelf nog de Meter.

Het Patatje werd in haar pyjama gehesen op het moment dat ik iets voelde lopen. Als zwangere vloek je dan standaard eens op je bekkenbodemspieren terwijl je naar het toilet loopt. Het was géén oops momentje. Het was rood en het was niet tegen te houden. En het was veel, schrikbarend veel.

In luttele woorden werd Het Lief gealarmeerd, opgedragen de dochter bij de buren te droppen en met me naar Spoed te rijden. Ik vond er niks beter op dan in allerijl het handdoekje van de lavabo tussen mijn benen te proppen om te vermijden dat ik sporen achterliet in huis en auto. 10 minuten later lag ik op een ziekenhuistafel en werd de monitor aangelegd om te kijken of alles ok was met Ukkie.

Die zat nog lekker knus. En plots met zijn hoofdje naar beneden. Allé bon, dat was toch al iets. Dat hij daarbij even snel een welgemikte tackle had uitgevoerd op het stukje placenta dat al lastig voor de uitgang lag, had voor mij part niet gehoeven. Gelukkig zat alles voor de rest nog potdicht en bleek de bloeding vrij snel te minderen.

in observatie tijdens de zwangerschap

En dan: in observatie. Talloze keren aan de monitor waarbij mijn buikbaby steevast op wandel ging en we steeds weer op zoek moesten naar een goeie harttoon. Aan activiteit geen gebrek. De uitrol van de monitor leek alleen wat vaak op moderne kunst. 2 spuiten cortisone ook, voor de longrijping. Want het risico op nog eens zo’n scenario blijft en dus ook het risico op vroegtijdig bevallen.

Sinds donderdagmiddag zijn we terug thuis. En blijven we ook zoveel mogelijk thuis. Geen tripjes meer op en af de A12 (daar was de gynaecoloog heel categoriek in en eerlijk, ik zou het zelf ook niet zien zitten om dit midden in de file of op kantoor nog eens mee te maken). Thuiswerk. Rustig aan. Hulp vragen en aanvaarden. Slik.

Het zullen nog lange, bange weken worden. Alsof het CMV-avontuur nog niet genoeg was. Maar kijk, ook daar geraken we wel weer door. Samen. Dag per dag en stap per stap.

En ondertussen probeer ik hier vooral rust te nemen en de muren niet op te lopen. Tips zijn altijd welkom, kwestie van mijn gezond verstand niet te verliezen nog voor de slapeloze nachten aanbreken…

Een dikke merci trouwens aan al het personeel van het OLV is Asse voor de goede zorgen. Het is onbetaalbaar om op zulke bange momenten te voelen dat je omgeven bent door bekwame handen en luisterende oren.

 

11 Comments

  1. Mirthe

    13 februari 2016 at 17:26

    Netflix en boeken lezen. Je verzet je gedachten en de tijd vliegt. Succes!

  2. gerhilde maakt

    13 februari 2016 at 19:09

    Heftig! Goed luisteren (en dus rusten), zou ik zeggen, al is dat vast niet altijd gemakkelijk als er al een dochter rondloopt. Voor wanneer ben je eigenlijk uitgerekend?

    1. Kim

      13 februari 2016 at 20:13

      28 april, maar als de placenta niet opschuift, willen ze Ukkie op 38 weken al halen met een keizersnede, kwestie van het risico op bloedingen wanneer mijn onderlijf zich ‘klaarzet’ voor te zijn. En ik maar hopen dat ik mijn tweede toch in bad zou kunnen ter wereld zetten 🙁
      Och ja, de manier waarop is bijzaak, als alles maar goed verloopt en ik achteraf een gezonde baby in mijn armen kan houden!

  3. Resaarcle

    13 februari 2016 at 19:11

    Ooooh, rottig alweer. Niet te veel meer aantrekken van werk. Op de zetel zitten en kinderkamers Pinteresten. En zoveel mogelijk mensen uitdagen om op de iPad of iPhone scrabble te spelen.

    1. Kim

      13 februari 2016 at 20:15

      Dat werk moet natuurlijk wel gebeuren, dus dat gaat me wel 8u per dag bezig houden. En me wat bij zinnen houden ook, denk ik. Mocht ik hier ganser dagen nutteloos moeten rondhangen, het zou ni goed komen (met mij of met de bankrekening, van al dat online shoppen). Maar het blijft natuurlijk tussen de 4 muren. Peins dat ik veel koffiepauzes ga nemen bij de buurvrouw, kwestie van die koffieklets toch te hebben en niet tegen mezelf begin te praten na een paar weken 🙂

  4. Josie

    14 februari 2016 at 21:04

    Ik ben blij dat de baby ok is!!! Hou je goed… Ik zou zeggen ga naar de bib om een goeie stapel boeken en hou een seriemarathon 🙂 x

  5. Le petit requin

    15 februari 2016 at 15:02

    Pfoe, gelukkig dat met Ukkie alles in orde is!

    Succes alleszins met de combinatie rusten en thuiswerk/weinig sociaal contact. Vrees dat ik je weinig tips kan geven, want degene die ik zelf toepas om hier thuis niet de muren op te lopen omdat ik hier heelder dagen met enkel mijn studieboeken zit, zijn voor jou waarschijnlijk niet echt uitvoerbaar (zijnde: in de bib tussen andere studenten of lezers gaan zitten of in een rustig cafeetje gaan werken).

    1. Kim

      16 februari 2016 at 11:08

      Dat wordt inderdaad wat moeilijk :)succes trouwens met de studies!

  6. Nele

    16 maart 2016 at 14:58

    Gelukkig niks aan de hand dus. Geniet van je laatste buikdagen.

  7. Sofinesse

    27 maart 2016 at 11:11

    Ik zeg tegen niemand dat je hier was, zeker niet tegen de dokter

    1. Kim

      27 maart 2016 at 12:05

      Het is nu ook niet dat ik nimeer mag buitenkomen he. En dagelijks bumperen op de A12 is wel wat anders dan op vrijdagavond opt gemak naar Gent voor een ontspannend avondje 🙂

Leave a Reply