Columns, favoriet

Het cultiveren van de goesting

Nu!

Alles is nu. Of toch zeker morgen. “Vandaag besteld, morgen in huis!”. Bij acute goesting in koekjes snel even langs de winkel. De nachtwinkel desnoods. Alle verlangens binnen handbereik. Zin in sex? Snel even op Tinder. Zin in aardbeien in februari? Ze staan te pronken in de supermarkt. Een reisje? Wacht niet tot je alles bij elkaar gespaard hebt maar leen gewoon even snel ‘bij een vriendin’. Snel snel. Nu. Meteen.

Ik word er soms moe van. Hoe alles in een vingerknip dichtbij is. We lijken vergeten te zijn om hartstochtelijk naar iets te verlangen. Om te zaaien en te wachten tot we kunnen oogsten. We zijn het verleerd. We consumeren aan lichtsnelheid omdat het kàn. En we vergeten onderweg dat we daar eigenlijk niet gelukkig van worden. Dat er binnenin een leeg gevoel achterblijft dat niet verjaagd wil worden.

Was het vroeger beter?

Geen idee. Maar het lijkt me dat de mensen toen veel meer konden genieten van de kleine dingen.

Vlees, dat at je op zondag. Dat was een feest en je wist van welke boer dat kwam en van welke koe je je biefstuk at.

Voor mosselen moest je geduldig wachten tot de mosselman passeerde.

In de vroege zomermaanden ging je elke dag kijken of de aardbeien, zonnebadend op hun bedjes, al rood en zoet waren. En anders was het weer een dag wachten.

Mensen spaarden en bij elke klingel van een cent in het spaarvarken, dachten ze aan de uitstap naar zee die ze zouden kunnen maken wanneer het varken vol was. En wat een avontuur het al zou zijn om daar te geraken. Het onderweg zijn als bestemming.

Kleren werden met veel zorg gemaakt en onderhouden, volgens je eigen maten en smaak, maar veel langzamer dan een postpakketje van Zalando.

De mensen werden niet zo oud als nu, maar ik denk dat de tijd toen trager ging. Elke keer die eeuwigheid tussen wens en vervulling. Dat er meer leven zat tussen geboorte en dood, toen, lang geleden.

Slow living. Eerlijk. Puur.

Dat lijkt me wel wat. De wereld draait al snel genoeg.

9 Comments

  1. Kelly

    16 februari 2016 at 21:21

    “Die eeuwigheid tussen wens en vervulling”, ja, ik herken dat wel. Niet voor alles, want ik ben natuurlijk ook maar een kind van mijn tijd, maar ik probeer ook wel mijn leven eenvoudiger te maken, en trager, en met meer tijd en minder geloop (wel gefiets, altijd gefiets!). Mooi stukje, Kim.

  2. fieke

    17 februari 2016 at 07:03

    Heel mooi stukje, dit! We worden er allemaal zo’n beetje in geduwd, in die altijd maar sneller draaiende molen. Oké, de opkomst van webshops is zó handig, maar af en toe blijf ik toch ook veel liever op een afstand staan, en laat ik alles aan me voorbij gaan…

    1. Kim

      18 februari 2016 at 09:49

      Het is zo verleidelijk he, “ff snel” iets doen of kopen. Ik merk dat het discipline vergt om heel bewust op die rem te gaan staan, zo nu en dan. En dat ik me dan bedenk “moet ik vaker doen”, omdat het me zo’n rust in mijn hoofd geeft 🙂

  3. Resaarcle

    17 februari 2016 at 20:28

    Dat er meer leven zat tussen geboorte en dood. Wat heb je dat mooi verwoord, zeg. Dat gaat nog even blijven nazinderen in mijn lijf.

    1. Stephanie

      17 februari 2016 at 21:38

      “Dat er meer leven zat tussen geboorte en dood.”, ik vind dat anders ook nogal een schone verwoording. 🙂

    2. Kim

      18 februari 2016 at 09:47

      Jou complimentje gaat hier ook nog lang nazinderen, bedankt!

  4. Stephanie

    17 februari 2016 at 21:44

    Ik ben het helemaal met je eens. Ik merk dat ook steeds rondom mij. Iedereen moet opeens een huis kopen én dat onmiddellijk helemaal verbouwen én een nieuwe auto én ineens een groot trouwfeest én een hond ook nog als ’t kan. Ik vraag mij altijd af hoe mensen dat doen, financieel gezien dan. Vroeger werd er inderdaad gespaard, zodat de voldoening des te groter was.

    We zijn inderdaad in het nu-tijdperk beland, al kunnen we het ook het meer-tijdperk noemen, spijtig genoeg.

  5. Wim

    13 maart 2016 at 08:51

    Knap geschreven blogpost Kim! De “klingel van een cent” slaat nagels met koppen. Of hoe vroeger iets kleins toch veel meer zin had. Nu moet het steeds groter en sneller. Ik volg jou in de drang naar minder en meer eenvoud.

  6. 4 lessen na 2 weken van #40dagenbloggen » Groene Pumps

    12 juni 2017 at 20:04

    […] reageren, zijn de persoonlijke posts. Wanneer ik mijn hart lucht als mama, wanneer ik verzucht dat de wereld te snel gaat of wanneer ik reclame maak voor mijn favoriete grafisch […]

Leave a Reply