Carrière, Kinders

Doorbreek het glazen plafond dankzij méér verlof voor mannen

Internationale vrouwendag. De ideale dag dus om eens stil te staan bij onze situatie als vrouwen in onze maatschappij anno 2017. Want ook al is alles binnen handbereik om aan onze primaire behoeften te voldoen, toch voelen nog steeds veel vrouwen zich geremd in hun zelfontplooiing, hun carrière.

Biologische voorbestemdheid

Er zijn zaken waar we vooralsnog niks aan kunnen veranderen. Vrouwen kunnen kinderen baren, mannen niet. Statistisch gezien willen de meeste vrouwen ook effectief kinderen. Dat heeft enkele perverse gevolgen.

De baas ziet een tikkende tijdbom

Daar zit ze, een veelbelovende jongedame. 24 jaar, diploma op zak en klaar om de wereld én de carrièreladder te veroveren. Recht tegenover haar zit Meneer Directeur. Hij denkt aan de andere kandidaten die zich gemeld hebben voor de job. Schat zijn kansen in. Hij weet dat hij de vraag niet mag stellen. Vragen naar een kinderwens is wettelijk verboden. Maar de statistieken zijn onze jongedame niet gunstig gezind. De kans is reëel dat ze, eens ingewerkt in de job, besluit dat het tijd is voor kinderen. Twee, gemiddeld. Met telkens 15 weken inactiviteit, mogelijk voorafgegaan door een periode vol kwaaltjes en concentratieverlies. Mogelijk gevolgd door periodes met deeltijds werk. Met dank aan ouderschapsverlof en tijdskrediet. Ook al kost dit hem niks – de uitbetaling gebeurt door mutualiteiten of uitkeringsinstellingen -, hij moet haar afwezigheid natuurlijk zien op te vangen.

Meneer Directeur krabt zich in het dunner wordende haar. Zij zal de ‘high potential’ job niet krijgen. De jongeman nà haar, wel.

Oorzaak en gevolg

Als vrouw heb je nood aan recuperatie wanneer je bevallen bent. Fysiek én emotioneel moet alles weer wat op zijn plaats geraken. Mooi meegenomen: in die tijd bouw je ook een band op met je kleine aanwinst.

Maar het blijkt vaak een vergiftigd geschenk. Niet alleen naar afwezigheid van het werk toe. Maar vooral voor de tijd die volgt.

Want papa? Die staat er bij en kijkt er naar. Hoe mama een betere band heeft met de uk, beter de signalen leest. Het ganse verhaal dreigt te polariseren, waarbij papa minder behoefte heeft aan familietijd en mama net méér zorg op zich neemt. Steeds opnieuw. En dat zij uiteindelijk ook de ‘logische’ keuze blijkt om thuis te blijven bij kuchjes, kinderziektes en pedagogische studiedagen.

En wanneer je als koppel de rollen wél evenwichtig verdeelt, heb je als vrouw nog altijd de vooroordelen tegen. Want de baas? Die gaat er vanuit dat je vroeg of laat komt aanwaaien met je aanvraag voor ouderschapsverlof. En dan moet hij weer in zijn dunner wordende haar krabben en op zoek gaan naar tijdelijke vervanging.

Evenwicht start aan de wieg

Waarom zetten we kersverse vaders niet verplicht thuis? Een significant deel neemt zelf zijn 10 werkdagen vaderschapsverlof niet op. Vaak gaat daar een onderliggende angst mee gepaard om beknot te worden in de carrière. Soms terecht. Sommige managers laten tussen de lijnen duidelijk verstaan dat deeltijds werken de kansen op promotie fnuikt.

Dat geldt trouwens ook voor vrouwen. Het verschil? Bij vrouwen is het een glazen plafond. Een stap vooruit die we nog moeten nemen. Bij mannen gaat het over bewust een stap terug zetten. En niemand geeft graag zijn stoel af.

Een oproep voor échte gelijkheid

Na de quota is het tijd voor een nieuw hoofdstuk. Verplicht vaderschapsverlof. En ja, meer dan 10 dagen.

Zet mannen verplicht, betaald, 3 maanden thuis. Samen met mama, of aansluitend op haar bevallingsverlof. Zo creëert ook papa een sterke band en zal hij ook vaker uit zichzelf de zorg voor de kinderen op zich nemen. Dit zorgt voor meer evenwicht binnen het gezin naar de toekomst toe.

Bijkomend wordt het voor Meneer Directeur een meer objectieve keuze. Ook mannen willen (statistisch gezien), meestal graag een gezin. En ze zullen nagenoeg even lang afwezig zijn op de werkvloer. Dit werkt discriminatie weg bij aanwervingen én promoties.

 

 

Leave a Reply