Kinders

De Streep

Een Streep. Een klein, rozig, onbenullig smal streepke. Genoeg om mijn leven op zijn kop te zetten. 15 januari. Het had gesneeuwd. onze tuin en het ganse Pajottenland zag wit en daar stond ik dan, in de badkamer. Met grote ogen in de spiegel te staren. En naar de Streep. En weer in de spiegel. Tot er plots een glimlach verscheen en het spiegelbeeld mompelde “… ik ben zwanger… ik ben… ZWANGER!…” De glimlach werd een grijns, nog niet half beseffend wat zich in mijn lijf afspeelde.

En toen was het wachten, ellenlang wachten. Tot een nietsvermoedende, vrolijke “Hoihoi!” het geluid van een openzwaaiende voordeur opvolgde en de keuken inwaaide. En bleef staan. “Wat is er?”

Zonder woorden gaf ik het Lief een dikke knuffel en fluisterde vervolgens in zijn oor “als alles goed gaat, wordt je eind september papa…”

Stilte. Een verbaasde blik. Een onzekere “écht?”. Na de comfirmatie een “…amai…”. Zeker 50 keer heb ik dat woord gehoord die avond. Bij gebrek aan andere woorden die zijn gevoel van verbazing, vreugde en plotselinge onzekerheid beter konden beschrijven. Geen spijt, nee, dat zeker niet, maar zoveel vragen. Plots was alles zo reëel, dichtbij, bijna tastbaar.

Een blik op mijn buik die natuurlijk zijn geheimen nog niet prijsgaf. En een blik naar elkaar. Met fonkelende ogen. Wij worden mama en papa. Eén en één wordt drie.

Wauw

Leave a Reply