favoriet, Kinders

Crash Boom Bang

Er zijn van die momenten die ge uw grootste vijand niet toewenst.

Een akelige stilte wanneer ge graag een hartje wil horen kloppen bijvoorbeeld. De afwezigheid van een steunende hand terwijl de gynaecoloog verwoed die echo-dildo in alle bochten wringt op zoek naar iets wat er 8 weken groot uitziet. Het gemaal in uw hoofd wanneer het gesprek gaat over de keuze tussen pillekes opsteken en een curettage.

De dagen dat ge zweeft tussen ijle hoop en het besef dat het niet OK zal zijn, ook niet wanneer ge enkele dagen later wéér op diezelfde stoel ligt, in diezelfde ongemakkelijke positie. Wanneer ge het finale verdict krijgt dat moeder natuur de stekker er al heeft uitgetrokken toen ge nog volop tegen uw beste vrienden vertelde dat ge zwanger waart.

Het besef dat ge morgen verwacht wordt in een kille operatiekamer. Dat uw hormonen daarna waarschijnlijk van de muren gaan botsen als blijkt dat, wat nieuw leven moest worden, plots weg is en de hele interne huishouding in elkaar stort als een kaartenhuisje.

Maar ik hoop alvast dat iedereen die iets soortgelijks moet meemaken, ook kan rekenen op veel warmte, steun en begrip uit haar omgeving. Want het valt niet te schatten hoeveel deugd het doet om bemoedigende berichtjes te krijgen. Om met lotgenoten te spreken. Om vijf minuten nadat ge terug zijt van uw finaal verdict, uw buurvrouw aan de deur te hebben om te komen horen hoe het met u gaat, oprecht bezorgd. En te zeggen dat ge altijd welkom zijt voor een babbelke en een koffie wanneer ge thuis op uw eentje probeert te recupereren de komende dagen.

Want dit is een verhaal dat zo veel vrouwen kennen, kijk maar bij Charlie. Ook al wordt er weinig over gesproken. Het is vaak pas wanneer ge zelf uw hart lucht, dat blijkt dat 2/3 van uw omgeving het ook heeft meegemaakt. Dat het begrip veel groter is dan ge misschien denkt. Dat er geen schande is, geen schaamte, geen schuld.

Het is een stukske van de natuur. Een stukske dat ge niemand toewenst.

13 Comments

  1. nelevanmalderen

    25 februari 2015 at 14:17

    Veel sterkte! Ik weet wat je doormaakt. Xxx.

  2. bentenge

    25 februari 2015 at 19:51

    Aangezien ik de man in onze relatie ben… weet ik niet wat je doormaakt. Maar ook wij gingen door dat proces, leuk is echt anders. Veel sterkte.

  3. prinses op de kikkererwt

    26 februari 2015 at 11:14

    Sterkte, K.To. Neem tijd voor het verdriet, en het afscheid van het wezentje dat toch al jullie kindje was, ook al zullen sommige mensen misschien zeggen dat het nog zo klein was. Ik heb niet dezelfde ervaring gehad als jij, wel een bloeding toen ik net wist dat ik zwanger was. Daardoor weet ik dat het niet gaat om het verliezen van een embryootje, maar om een kindje. Heel veel liefs.

  4. Evelien

    4 maart 2015 at 15:53

    Oh help, de eerste blogpost die ik hier kom lezen en meteen iets hartverscheurends…
    Heel heel veel sterkte. Ik kan mij niet inbeelden hoe zwaar zoiets is.

    1. K.To

      4 maart 2015 at 15:56

      Welkom Evelien!
      Het hoort spijtig genoeg bij het leven. De meer luchtige belevenissen op deze blog gelukkig ook 🙂

  5. Kim

    6 maart 2015 at 12:45

    Veel sterkte… Wij hebben het ook meegemaakt tussen onze eerste en onze tweede spruit. Ik merkte toen ook op dat het vaker voorkomt dan je denkt, maar ook dat velen er jammer genoeg niet over durven spreken. Dus chapeau ook voor je blogpost!

    1. K.To

      6 maart 2015 at 12:57

      Er wordt inderdaad weinig over gesproken. Totdat er iemand zelf over begint en dan lijkt het plots alsof iedereen het heeft meegemaakt. Daarom dat ik dit ook wou delen op mijn blog. Niet om aandacht te zoeken voor mijn verlies, maar net om het taboe wat te doorbreken.

  6. To all you ladies out there: swipe! | Groene pumps

    29 juli 2015 at 13:02

    […] was hier eerder al openhartig over enkele taboes (remember dees en dees) en ik ga het nu weer doen. Deze keer ga ik zelfs iets van jullie […]

  7. De dienstmededeling | Groene pumps

    21 september 2015 at 12:48

    […] na een kleine misser, is er hier dan eindelijk ook goed […]

  8. Waarom #BFL mij zo hard raakt… | Groene pumps

    9 november 2015 at 12:44

    […] ieniemienie wikkeldekentje zal nodig hebben voor leven dat niet mag zijn. Bang dat na de eerste miskraam me nu nog een veel gruwelijker scenario […]

  9. To all you ladies out there: swipe! – Groene Pumps

    5 januari 2016 at 10:17

    […] was hier eerder al openhartig over enkele taboes (remember dees en dees) en ik ga het nu weer doen. Deze keer ga ik zelfs iets van jullie […]

  10. Waarom #BFL mij zo hard raakt… – Groene Pumps

    19 januari 2016 at 20:07

    […] ieniemienie wikkeldekentje zal nodig hebben voor leven dat niet mag zijn. Bang dat na de eerste miskraam me nu nog een veel gruwelijker scenario […]

Leave a Reply