Columns, Kinders

Brief aan mijn klein meisje

Mijn lieve, kleine meid,

Gisteren was ik vooral bang. En boos. Compleet van de kaart.

Vandaag ben ik ook opgelucht. Er hadden nog zoveel meer slachtoffers kunnen zijn. Als de taxi groter was geweest. Als de voortvluchtige nog had kunnen terugkeren naar dat appartement in Schaarbeek en ook met de andere koffers nog een doelwit had kunnen kiezen.

Geluk zit soms in een klein hoekje. Geluk voor al die mensen die gisteren NIET gestorven zijn, door stom toeval, door te kleine taxi’s en oplettende taxichauffeurs.

Vandaag ben ik ook onzeker. Het doet de hormonen geen goed. Hoe bescherm ik je broertje in mijn buik tegen dit alles? En hoe hou ik jou, mijn meisje van 2,5, weg van onheil? Gisteren is nog maar eens gebleken dat dat niet kan. Dat we alleen maar kunnen hopen dat we niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn. Ik wil niet bang zijn, maar mijn hart mist een tel wanneer ik denk aan hoe dichtbij dit alles is.

Twee weken geleden stond papa daar op dat uur aan de Starbucks in Zaventem, klaar voor vertrek naar Denemarken.

De voorbije 2 jaar pendelde mama elke werkdag langs Brussel Schuman, stapte ze af in Etterbeek, bracht ze haar dagen door in die stad.

Het had zo maar iemand van ons kunnen zijn, in een andere realiteit, met een andere timing.

Ik vraag me af in welke wereld jullie zullen opgroeien. Of het nog een wereld van hoop en solidariteit mag zijn.

Vandaag ben ik ook hoopvol. Als ik kijk naar de beelden van aan de Beurs, dan voel ik dat het nog kan. Dat we als mensen de rangen kunnen sluiten, mekaar kunnen vastnemen en vertrouwen, steunen en troosten.

Dan voel ik de hoop. De veerkracht. De grenzeloosheid van ons kunnen. Dan voel ik dat liefde alles overwint.

Op het moment dat bij de meesten de TV op ging om een stand van zaken te krijgen, werd hier ten huize Groene Pumps de verjaardagsshow van K3 opgezet. Dans maar, kleine meid, zing maar volop mee van ‘Alle kleuren’. Jij hoeft nog niet te weten dat er stoute mensen bestaan in deze wereld. Dat wist ik op jouw leeftijd gelukkig ook nog niet.

Hopelijk lijkt het allemaal niet meer dan een boze droom, wanneer jij en je broertje oud genoeg zijn om het nieuws te volgen via Karrewiet. Dat er dan geen sprake meer is van extremisme, van terroristen. Dat het soms gewoon zal lijken op een boze droom. Dat jullie vriendjes hebben in alle kleuren van de regenboog en met hen mogen  leren over elke godsdienst. Over alle waarden en normen die ons binden, niet over wat ons kan verdelen. En dat niemand je meewarig aankijkt als je vertelt over de kleur, het geslacht of de godsdienst van wie je lief hebt.

Want God is liefde en zeker geen haat.

Leave a Reply